คนโบราณสร้างพระเครื่องขึ้นมาเพื่อเป็นเครื่องเตือนใจให้ระลึกถึงพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ เตือนสติให้นึกถึงความดี ความงาม ความจริงแห่งคำสอนของพระบรมศาสดา เมื่อคนนึกถึงแล้วย่อมจะปฏิบัติตามคำสั่งสอน เป็นการสืบทอดพระศาสนาไปโดยปริยาย

ที่บ้านของผม (อันที่จริงแล้วเป็นบ้านของภรรยาต่างหาก) มีที่ว่างอยู่สักประมาณ ๑๐ ตารางเมตร ตรงมุมกำแพงบ้านด้านหน้า ที่ตรงนี้แหละที่ผมแปลงเป็นสวนเป็นป่าตามแต่จะเหตุการณ์จะพาไป นั่นคือ บางครั้งก็เป็นสวนผักหลายชนิด บางครั้งก็เป็นป่าเล็กๆที่เต็มไปด้วยต้นไม้ประดับ ตอนนี้เป็นการผสมกันระหว่างสองชนิด เป็นทั้งสวนผักและป่า คล้ายไร่นาสวนผสมของเกษตรกร

ขณะที่เขียนบันทึกนี้เป็นเวลา 01.49 นาฬิกาของคืนวันที่ 30 ตุลาคม 2551 ซึ่งตามเวลาสากลถือว่าล่วงเข้าวันที่ 31 แล้ว หากแต่นับเวลาแบบไทย ที่โหรใช้ในการคำนวณฤกษ์ยามต่างๆ ยังถือว่าเป็นวันที่ 30 ตุลาคมอยู่ ซึ่งตามปฏิทินแห่งฤดูกาลของไทย ปลายเดือนตุลาคมนับว่าเป็นช่วงต้นหน้าหนาวแล้ว
เมื่อตอนเป็นเด็กยังจำได้ว่า ประมาณกลางเดือนตุลาคมลมหนาวล่องมา ท้องฟ้าสะอาดสะอ้านเพราะไม่ค่อยมีเมฆมาบังแดด ลมหนาวแรงทั้งกลางวันกลางคืน อากาศแห้ง ผิวหนังเริ่มตึงและแตก เมื่อหนาวมากๆในช่วงปลายเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนพฤศจิกายนไปจนถึงปลายมกราคม ผิวหนังจะแตกเป็นขุยสีขาว ทั้งแสบทั้งคัน

คำสอนหนึ่งที่หลวงพ่อพระราชพรหมยาน หรือหลวงพ่อฤาษีลิงดำ วัดจันทาราม หรือวัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานี บอกแก่ลูกหลานผู้เลื่อมใสศรัทธาก็คือ อย่าติดครูบาอาจารย์
.
หลวงพ่ออธิบายว่า ถ้าติดครูบาอาจารย์ จะทำให้ไม่สามารถเข้าถึงแก่นแท้ของพระศาสนา ที่สอนให้ทำดีทำชอบ เพราะมัวแต่หลงชื่นชมว่าครูบาอาจารย์ของตนดี แต่ครูบาอาจารย์คนอื่นไม่ดี ต่างคนต่างยึดติดกับครูบาอาจารย์ที่ตนศรัทธา อาจจะเกิดการทะเลาะเบาะแว้งกันขึ้นได้
.

สมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงตรัสพุทธสุภาษิตไว้บทหนึ่งว่า อัตตนา โจทยัตตานัง แปลความหมายได้ว่า จงเพ่งโทษตนเองให้เป็นปกติ
.
ทำไมต้องเพ่งโทษตนเอง
.
การเพ่งโทษตนเองตามนัยแห่งพุทธสุภาษิตนี้ ครูบาอาจารย์ท่านผู้รู้ทั้งหลายได้อธิบายว่า เป็นการเตือนสติตนเอง หาความผิดของตนเอง ค้นความไม่ดีของตนเอง พิจารณาหาข้อบกพร่องของตนเอง ไม่ใช่ทำธรรมดา แต่ต้องทำให้มาก เพื่อว่าเมื่อเห็นความไม่ดีไม่งามของตัวเองแล้วจะได้แก้ไขให้ถูกต้อง

บ้านผมเลี้ยงแมวหลายตัว…
.
เลี้ยงในบ้านอันหมายถึงอยู่ในบ้านร่วมกับคนหนึ่งตัว เป็นแมวตัวแรกที่เลี้ยง อายุ 14 ปีแล้ว เลี้ยงมาตั้งแต่ตัวเล็กๆยังไม่หย่านม
.
มูลเหตุที่เลี้ยงก็คือ เจ้าแมวน้อยถูกทิ้งที่หน้าบ้าน แม่ซึ่งเป็นแมวเถื่อนในซอยมีลูก 2 ตัว ด้วยเหตุใดไม่ทราบจึงทิ้งลูกตัวหนึ่ง ปล่อยให้ร้องอยู่ที่ข้างกำแพงด้านนอกบ้านทั้งคืน ตอนเช้าก่อนไปทำงานผมไปพูดกับลูกแมวว่า ถ้าตอนเย็นกลับมายังอยู่ที่นี่จะเลี้ยงนะ
.
พอตกเย็นปรากฏว่าเมื่อกลับถึงบ้านตอนเย็น ลูกแมวเข้ามารอที่โคนต้นมะม่วงในบริเวณบ้าน นับตั้งแต่นั้นจึงกลายเป็นแมวบ้าน ไม่ใช่แมวเถื่อนอีกต่อไป
.

เมื่อคืนผมนอนหลับฝัน ฝันเห็นพ่อที่ตายไปแล้วหลายปี ฝันเมื่อตอนใกล้รุ่ง
.
หลังจากพ่อตายไปปีแรกๆผมไม่ค่อยฝันถึงพ่อ แต่สอง-สามปีให้หลังฝันเห็นบ่อยๆ ผมไม่รู้เป็นเพราะอะไรจึงฝันเห็นพ่อ พ่อจะมาให้ผมเห็นในรูปลักษณ์ต่างๆ สภาพความเป็นอยู่ของพ่อในความฝันนั้นสุขสบายดี ไม่มีทุกข์ร้อนใดๆ ทั้งยังเผื่อแผ่ความสุขให้ผมทุกครั้งที่เจอพ่อในความฝัน
.
การพบพ่อในความฝันนั้น ผมต้องเดินทางไปหาพ่อทุกครั้ง สถานที่ที่ผมไปพบพ่อ มีทั้งที่ผมคุ้นเคยคือที่บ้าน ที่ไร่ ที่นา และสถานที่ที่ผมไม่คุ้นเคย ซึ่งเป็นบ้านเรือนที่ใหญ่โต โอ่โถง ปลูกแบบบ้านเก่าที่ผมเคยเห็นตอนเด็กๆ แต่ไม่ใช่หลังที่ผมเกิดและอาศัยในวัยเด็ก เป็นบ้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ในฝันนั้นคือบ้านของพ่อ

ในช่วงขวบปีที่สองที่สามของการเป็นประชากรกรุงเทพฯ ในฐานะนักศึกษา ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ผมกับผองเพื่อนเริ่มคุ้นเคยกับเมืองใหญ่แห่งนี้ เมืองที่หลายคนต้องใช้ชีวิตตกค้างมาถึงปัจจุบัน รวมทั้งผมด้วยคนหนึ่ง เมื่อย้อนวันเวลาไปครั้งที่เราเป็นคนหน้าใหม่เมื่อเกือบ ๓๐ ปีก่อน กรุงเทพฯยังคงเป็นถิ่นอื่นสำหรับพวกเรา
เด็กหนุ่มบ้านนอกลุ่มหนึ่ง ที่เข้ามาเรียนหนังสือด้วยทุนการศึกษาของมหาวิทยาลัย มีโอกาสออกท่องราตรีอันเต็มไปด้วยแสงสีของกรุงเทพฯ เป็นการท่องราตรีที่ไม่มีค่าใช้จ่าย แต่เราเป็นฝ่ายได้เงิน ช่างเป็นเรื่องที่ดีแท้

ปีพุทธศักราช ๒๕๒๑ ผมเรียนจบ ป. ๗ จากโรงเรียนกันทรลักษณ์ ที่ใช้ชีวิตเป็นลูกศิษย์วัด พร้อมเรียนหนังสือไปด้วย ๓ ปี ที่วัดศิริวราวาส พี่ชายคนโตที่บวชพระซึ่งพาผมไปอยู่ด้วยนั้น ย้ายอยู่ที่กรุงเทพฯตอนผมเรียนอยู่ชั้น ป.๖ ผมจึงอยู่วัดโดยไม่มีพี่ แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไรครับ อยู่วัดมีความสุขตามประสาศิษย์วัดนั่นเอง
เมื่อมาอยู่ที่อำเภอนาจะหลวย ได้อยู่กับพ่อกับพี่ชายที่มาทำไร่อยู่ที่นี่หลายปีแล้ว แม่ยังอยู่ที่บ้านเกิดคือบ้านโคกก่องกับลูกสาวคนเล็กสองคน นานๆพ่อจะกลับไปสักทีหนึ่ง ได้มาอยู่กับพ่อแล้วทำให้รู้สึกดีขึ้นกว่าเป็นลูกศิษย์วัด แต่ผมยังคิดถึงแม่อยู่เหมือนเดิม คิดถึงน้องสาวด้วย

เดชอุดมคืออำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ตรงจุดสิ้นสุดของถนนมิตรภาพที่สหรัฐอเมริกาสนับสนุนค่าก่อสร้างให้แก่ประเทศไทย ตามนโยบายแผ่ขยายอิทธิพลของอเมริกาในสมัยเมื่อ ๔๐-๕๐ ปีก่อน อันที่จริงแล้ว คงสร้างเพื่อเป็นถนนยุทธศาสตร์ ใช้ลำเลียงอาวุธไปทำสงครามในอินโดจีน คือเวียดนาม ลาว กัมพูชา
ถนนมิตรภาพรู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งคือ ถนนโชคชัย-เดชอุดม โดยเริ่มต้นที่อำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา สิ้นสุดที่อำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี ลัดเลาะเลียบแนวชายแดนไทย-กัมพูชามาเรื่อย กลายเป็นถนนสายหลักที่ประชาชนใช้สัญจรไปมาตั้งแต่สมัยโน้นจนสมัยนี้